Poliziek

Poliziek

Ben je scholier, bezorgen politici je een dip of vind je politiek zelfs ronduit ‘sick’? Dan is Poliziek misschien interessant voor jou! Deze website bespreekt verontrustende aspecten van overheden en politiek zoals onvrijheid, geldverspilling, polarisering, oorlog, doofpotten, onverdraagzaamheid, complotten, oplichterij, nepotisme, genocide, taalvervuiling, slavernij, maatschappelijke ontwrichting, corruptie, ongelijkheid, censuur, demagogie, incompetentie, onrecht, zelfverrijking, indoctrinatie, parasitisme, stagnatie, propaganda, sociale desintegratie en onbetrouwbaarheid. Zijn dit onwenselijke randverschijnselen van het ‘politieke bedrijf’ of vormen zij daarvan juist de kern?

Enkele citaatjes …

sticker more unemployed politicians Angela Davies Spui Amsterdam 2014 June politics

Bij deze een aantal opmerkelijke citaten …

“Mijn beeld van Den Haag was dat het een duf, niet-empathisch circuit was. Niet bezig met de problemen van mensen. Geen idee dat ze door die burger betaald worden. Ze zijn daar voor zichzelf begonnen. En het ergste was: mijn beeld klopte volstrekt met de werkelijkheid.” Citaat van ex-minister Herman Heinsbroek (LPF), Volkskrant Magazine, 9 november 2002

“Zo classificeert de oude wet (in het Turkse strafrecht, df) veel misdaden tegen vrouwen onder de titel ‘misdaden tegen de maatschappij’. “Zo wordt het idee gewekt dat vrouwen niet de baas zijn over hun eigen lichaam maar dat dat toebehoort aan hun familie of de maatschappij.”
Liz Amado, van Vrouwen voor de Rechten van Vrouwen, NRC/Handelsblad, 18 maart 2004, “Maagden worden gewoon vrouwen”

“Ik heb Nederland zo langzamerhand opgegeven. Nederlanders gaan almaar op studiereis en werkbezoek en geven inleidingen op internationale congressen. Al dat geld zouden ze beter kunnen besteden aan de verbetering van de gehandicaptenzorg.”
De Noorse hoogleraar Kristjana Kristiansen, die een ontmoeting weigerde met een Nederlandse parlementaire delegatie die over het gehandicaptenbeleid wilde komen praten, de Volkskrant, 5 december 2003, ‘Noorse hoogleraar heeft Nederland opgegeven’

“De zogenaamde weldenkende mensen, de kakelende klasse, hebben eenvoudig niet goed opgelet. Zij en de media waren overwegend seculier en zagen de ontevredenheid niet die in hun samenlevingen broeide. In Amerika, bijvoorbeeld, werd het discours gedomineerd door Washington D.C., door de mensen aan de universiteiten van Harvard en Yale, en die hadden geen oog voor de gebieden van “klein Amerika”, de staten in het midden en het zuiden, die zich ten diepste gekoloniseerd voelden. Dat lijkt op de Egyptenaren die zich vrijwel op dezelfde manier gekoloniseerd voelden door een ethos dat hun vreemd was en zich vaak arrogant presenteerde. De media hadden (gelovigen) altijd bespottelijk gemaakt en dus keerden zij zich naar binnen en stichtten hun eigen rijk (…). Ze isoleerden zich en zorgden dat ze zichzelf konden redden zonder dat ze nog contact hoefden te hebben met wat de hoofdstroom uitmaakt in hun land. Daardoor werden ze vergeten en vestigde zich de overtuiging dat het met die godsdiensten van het platteland ging om stofnesten die vanzelf wel zouden verdwijnen. (…) De kakelende klasse heeft geen enkele belangstelling voor godsdienst, voor anders denkenden. Ze vindt die smakeloos.”
De theologe Karen Armstrong, “Angstige godsdienst”, de Volkskrant, 12 mei 2001

“Het miljoenen verslindende minderhedenbeleid is mislukt. De migrantenorganisaties zijn retorisch niet opgewassen tegen deze feiten, ze sputteren zwakjes tegen, omdat het moet, omdat de pers het vraagt. Van een scherp debat is geen sprake, men kiest voor de zieligheidsoptie en vraagt juist om meer, steeds meer: namelijk geld. En als het niet helpt, was het dus nog niet genoeg.”
Anil Ramdas in de Groene Amsterdammer, 25 september 1991, ‘De gezelligheid van migranten’

“Men zegt altijd van Wim Kok dat hij integer is. ik vind zo langzamerhand dat hij niet meer dan een indruk wekt van integriteit.”
Karin Adelmund, Groene Amsterdammer, 18 september 1991

‘Het is voor politici, met name voor de linkse onder hen, niet makkelijk om met de schommelingen in de economische conjunctuur om te gaan. Tijdens de conjuncturele opgang blijkt het verhaal dat budgettaire meevallers tot extra overheidsbestedingen en tot extra maatregelen voor de laagstbetaalden moeten leiden, erg goed aan te slaan. Tijdens de conjuncturele neergang is de argumentatie populair dat de zwaksten in de samenleving extra moeten worden ontzien en met name de overheidsinvesteringen moeten worden vergroot.

Kortom: in goede én in slechte tijden moet de collectieve sector worden vergroot en dienen de inkomensverschillen te worden verkleind. Links en een partij als de PvdA die deze argumentatie tot de hare maakt, beschikt niet over het consistente gedachtegoed om een economische cyclus goed door te komen.’
Broer Akkerboom in de Volkskrant, 5 juni 2003 (‘Rechts moet nu wel poot stijf houden’, )

‘De verschillen binnen één cultuur zijn vaak groter dan de tegenstellingen met zogenaamde andere culturen. Bovendien is het nog maar de vraag of het culturele verschil de oorzaak is van de conflicten. (…) Maar het denken in termen van culturen heeft wel een negatief effect. Het betekent altijd het trekken van een lijn tussen de ene groep en de andere. Het verhult wat mensen bindt.’
Harvard professor Kwame Anthony Appiah in de Volkskrant, 23 oktober 1999 (‘Het multiculturele misverstand’, P. Hilhorst)

‘Juist in echte fraudelanden stoppen ze malversaties in de doofpot en dat doen we in Nederland juist niet.’
J.P. Balkenende, De Telegraaf, 6 maart 2004 (‘Premier: Nederland is géén fraudeland’)

‘En de PvdA zou zich volgens mij moeten verzetten tegen de belachelijke denivellering van inkomens (…). Daarnaast zou er op de linkervleugel van het politieke spectrum eigenlijk een radicale beweging moeten ontstaan van mensen die alle reden hebben om verbitterd en rancuneus te zijn. Zo’n beweging zou het advies kunnen opvolgen dat Martha Gellhorn in de jaren dertig aan de Amerikaanse armen gaf: gooi her en der wat ruiten in. Want helaas blijkt zoiets effectiever dan het vertellen van zielige verhalen. Dergelijke acties, die naar ik hoop niet al te gewelddadig worden, zouden de positie van links in de vakbeweging en de PvdA kunnen versterken (…).
Margreet de Boer in de Groene Amsterdammer, 13 mei 1992 (ingezonden brief ‘Vakbeweging’)

‘De heersers gebruiken deze verkeerde interpretatie van de islam om hun landen te regeren. De regering bespeelt de bevolking via de media die zij controleert en de fundamentalisten praten dag en nacht met de mensen in de moskeeën. Het is een truc van de dictatoriale regimes om zo’n fundamentalistische dreiging voor te stellen. Ze zeggen altijd: je moet kiezen tussen ons en de fundamentalisten. Maar mijn probleem zijn niet de fundamentalisten. Mijn probleem zijn de autoritaire regimes.’
De Egyptische hervormer Negad al Boraj in NRC/Handelsblad, 31 januari 2004 (‘Irak zal ons lot bepalen’, C. Roelants)

‘Mensen die publiekelijk rouwen (…) of met veel vertoon hun steun betuigen aan goede doelen, willen daar zelf een goed gevoel aan overhouden en zijn uit op amusement. Massale uitingen van rouw (…) zijn geen teken van groot mededogen in de maatschappij, maar juist van groot egocentrisme. In plaats van het opstapelen van natte knuffels en rottende bloemen zouden mensen iets echt goeds moeten doen, minder zichtbaar voor het publiek. Wij leven in een post-emotionele tijd van krokodillentranen en geconstrueerde emotie.’
Parool, 23 februari 2004 (‘Publieke rouw is een vorm van amusement’ ANP)

‘Van een partij (de PvdA, red) die jarenlang heeft geijverd voor ‘onderwijs in eigen taal en cultuur’ op de lagere scholen -binnen de officiële onderwijstijd en dus ten koste van het onderwijs in de Nederlandse taal en cultuur- zou je wat meer prudentie verwachten. Maar misschien is het juist wel verleidelijk om van het ene uiterste in het andere te vervallen.’
Meindert Fennema in Contrast, blad van Forum, 24 april 2003 (‘Gedwongen geluk’)

‘In het politieke debat dreigen concrete beleidsmaatregelen te worden verdrongen door emoties. Is er, kijkend naar andere immigratielanden, een aanpak mogelijk die door gedeelde belangen wordt bepaald, in plaats van door emoties?’
Folder FORUM (multiculturele organisatie, ter aankondiging van debatreeks ‘Scheve ogen’, begin 2004 in de Balie)

‘Driekwart van het stadhuis stemt PvdA of GroenLinks. Die ambtenaren denken daaraan rechten te ontlenen.’
Tjalling Halbertsma in het Parool, 19 februari 2004 (‘Charisma kan de PvdA niet velen’, J.J. van Galen)

‘Veertig procent van de oalt (onderwijs in allochtone talen) docenten zit ziek en gedemotiveerd thuis.’
Docent Rafet Kabdan in de Volkskrant, 18 juni 2003 (‘Turkse taalles is verloederd’, M. Vermeulen)

‘Het is een soort afpersing.’
René van der Kwaak, ex-directeur farmaceutisch bedrijf Chiron in Amsterdam, over de acties van dieren actiegroep SHAC. Tussen april en december 2003 is een ruit van zijn huis ingegooid, een bom geplaatst voor zijn voordeur, is zijn auto ingesmeerd met afbijtmiddel en zijn teksten als “Chiron blood money” op zijn huis gekalkt (Parool, 2 januari 2004, ‘Directeur weg na actie dierenfront’) (naast dit artikel de levensgrote koptekst: ‘Kuiper laat trots een veiliger stad achter’)

‘Bij elke vorm van subsidiëring lukt het een minderheid zich te verrijken ten koste van de meerderheid, (…) veel subsidies doen meer kwaad dan goed en worden onbedoeld een loden last. Dat komt doordat het geven van steun een snel en gemakkelijk middel is voor politici om protesterende cliënten- en kiezersgroepen te sussen, op rekening van de belastingbetaler.’
Rüdiger Pohl in NRC/Handelsblad, 3 juni 2003 (‘Huizenmarkt zakt in als een kaartenhuis’, H. Frijlink)

‘Ik zou de kosten van het autovervoer en andere milieuonvriendelijke gedragingen aanzienlijk willen verhogen. Ik zou continu doorgaan met verhogen van de benzineprijs. Natuurlijk brengt dat pomphouders in de grensstreek in de problemen, maar ik zou me daar niet door laten weerhouden. Ik hoop op een positievere houding tegenover de pluriforme samenleving, de multiculturele samenleving. Maar dat betekent ook dat je veel moet investeren in het leefklimaat van de mensen die zich verdrongen achten, de mensen in de grote steden. Dat betekent heel veel geld stoppen in de stedelijke vernieuwing, en dat heeft z’n consequenties voor de collectieve lastendruk. En meer nadruk op de inkomensverdeling, dus niet alleen een fatsoenlijk minimum maar ook de inkomensverschillen aanpakken. Ik heb moeite met zelfgenoegzaamheid, met betweterigheid, het niet willen begrijpen van hoe het in andere situaties is.(…) Dat vind ik erg, dat vind ik nou politiek met een kleine p.’
De Groene Amsterdammer, Jan Pronk, 25 maart 1998 (‘Het CDA is zo klef’, M. de Rijk)

‘Ik sluit het helemaal niet uit dat ik (leden van het DierenBevrijdingsFront) heb laten waarschuwen: er loopt een vervolging, kijk nou even uit.’
Ex-staatssecretaris J. van der Reijden, NRC/Handelsblad, 10 december 2003 (‘Politieonderzoek dierenactivisten liep steeds mis’, T-J. Meeus)

‘Nederland is ontnuchterd, en misschien zal dat op termijn wel een verdienste van Fortuyn blijken te zijn. Zorgwekkend is echter de vijandschap van burger naar overheid die in zijn volle omvang door Fortuyn aan het licht is gebracht. In dat opzicht markeert zijn optreden juist een grote breuk met de jaren zestig. In de publieke beeldvorming heeft de vriendelijke, rechtvaardige en doelmatige overheid van weleer zich ontwikkeld tot de grote boosdoener. De weerstand die hiertegen is ontstaan, zou wel eens onbeheersbare vormen kunnen aannemen.’
Historicus Piet de Rooy, de Volkskrant, 30 november 2002 (‘De on-Nederlandse revolutie’, S. van Walsum)

‘Ik waarschuw tegen de nieuwe religie van het “veiligheidsdenken”. Een nieuwe uiting van deze ontwikkeling is de ideologie van de bestuurlijke transparantie. Behalve tot permanente druk op het privé-leven van publieke figuren leidt het tot manipulatie en leugens. Transparantie is een heuse ideologie geworden en dan moet je altijd wantrouwig worden. En toch, we zijn zo vrij. Maar wat voor vrijheid is dat? Die laat zich definiëren als: wat overblijft, nadat we ons hebben gerustgesteld. We oefenen steeds meer zelfcensuur uit. Een journalist hoeft in Frankrijk niet meer te worden gecensureerd, want de straf op belediging is minimaal 45 duizend euro. We belanden steeds meer in een maatschappij van bewaking. Als extremisten van links of rechts onverhoopt de macht zouden krijgen, hebben ze nu reeds alle wetsbepalingen tot hun beschikking om hun totalitaire wil door te zetten. We moeten erg waakzaam zijn. Ik hoop dat mensen gaan inzien hoezeer ze zichzelf al controleren.’
Alain-Gérard Slama, de Volkskrant, 16 augustus 2003 (‘Verboden te leven’, F. Obbema)

‘We gebruiken allemaal het verkeerde vocabulaire en de verkeerde grammatica. Er moeten nieuwe begrippen worden ontwikkeld, waarmee we de veranderende werkelijkheid wel kunnen beschrijven. Momenteel leven we in een ontologisch Disneyland.’
Peter Sloterdijk, De Groene Amsterdammer, 6 mei 2000 (‘Schandalen maken mensen dommer’, R. Hartmans)

‘Wanneer je investeert in opleiding, komt het eigendom van de hedendaagse productiemiddelen, de kennis in de hoofden van de mensen, als vanzelf in handen van betrokkenen. Die laten zich minder sturen door de dirigistische aanwijzingen van de overheid. Het besef groeit dat je mensen beter kunt sturen door ze een wortel voor te houden, dan met directieven. (…) Ik vind het leuk mee te denken over hoe het verder moet met dit land.’
Coen Teulings (SEO), Parool, 7 februari 2004 (‘Stop euro’s in kennis, niet in beton’, M. Laan)

‘De basisvorming was van Wallage, het Studiehuis van Ginjaar-Maas. Netelenbos wilde met het Vmbo háár standbeeld neerzetten.’
Ankie Verlaan, NRC, 13 maart 2004 (‘De hervormers hebben spijt’, G. Valk)

‘De intercollegiale flower power zorgt er dus voor dat nauwelijks van fouten geleerd kan worden, omdat de in vergadering bijeen zijnde zachte heelmeesters in negen van de tien gevallen ontkennen dat er sprake is van een fout. Bijgevolg treffen we in Nederland op hoge posten betrekkelijk veel middelmatige figuren aan. Pik je het niet langer en trek je aan de bel, weet dan waar je aan begint. Met klokkenluiders die de toedekkingscode doorbreken, loopt het doorgaans niet goed af. Je wordt geëxcommuniceerd, afgeschilderd als een verrader, ontvangt niet zelden bedreigingen in de persoonlijke sfeer en je spaarcenten verdwijnen naar advocatenkantoren.’
Mathieu Weggeman, NRC, 26 februari 2004 (‘Bureaucratie werkt fraude in de hand’)

‘Het echte probleem (…) is het oerwoud van bureaucratische regels. Het lijkt wel of men het belangrijker vindt dat alles netjes volgens de regels verloopt, dan dat mensen weer aan werk worden geholpen. In plaats van ze te motiveren, wijzen (arbeidsconsulenten van het UWV) de WAO’ers op de ernst van hun lichamelijke klachten en de risico’s van het aanvaarden van een baan.’
J. van Zijl, directeur Raad voor Werk en Inkomen (RWI), NRC/Handelsblad, 8 juli 2003 (‘Schrap regels om werklozen aan baan te helpen’)

‘Onze beweegredenen waren goed. We waren te gast bij een moslimstam op Borneo. Die hebben de traditie om, als er vreemd bezoek komt, kwade geesten te bestrijden door het ritueel slachten van een zwijn. Wij konden dat niet weigeren. We hebben ons opengesteld voor de tradities van de Iban-stam.’ De felle reacties van de dierenbescherming noemt hij ‘typisch Nederlands bekrompen.’

Mental Theo, presentator, Telegraaf, 18 maart 2004 (‘Mental Theo is trots op slachten zwijntje’, M. van der Gaag)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>