Poliziek

Poliziek

Ben je scholier, bezorgen politici je een dip of vind je politiek zelfs ronduit ‘sick’? Dan is Poliziek misschien interessant voor jou! Deze website bespreekt verontrustende aspecten van overheden en politiek zoals onvrijheid, geldverspilling, polarisering, oorlog, doofpotten, onverdraagzaamheid, complotten, oplichterij, nepotisme, genocide, taalvervuiling, slavernij, maatschappelijke ontwrichting, corruptie, ongelijkheid, censuur, demagogie, incompetentie, onrecht, zelfverrijking, indoctrinatie, parasitisme, stagnatie, propaganda, sociale desintegratie en onbetrouwbaarheid. Zijn dit onwenselijke randverschijnselen van het ‘politieke bedrijf’ of vormen zij daarvan juist de kern?

Private censuur in NL: ‘reaguurders’

sticker 'Pissed off' Utrecht
“Maar wat vindt Leon de Winter hier eigenlijk van?”
, aldus een commentaar op Geenstijl van ene ‘groundloop’ onder een filmpje over de gewelddadige beroving op de Amsterdamse Veemkade (Zeeburg). De opmerking slaat natuurlijk terug op een recente column van deze schrijver in Elsevier, waarin hij zich opvallend positief uitlaat* over de kickboksende veelpleger Badr Hari. Ongetwijfeld zal de pennevrucht hem nog lang achtervolgen.

Hoe het ook zij, de vrolijke en minder vrolijke mix aan comments op een veelheid aan websites doet mij regelmatig in onbedaarlijke lachstuipen uitbarsten. Gelukkig bestaan er allerlei ‘filters’ die de meest ellendige reacties en spam blokkeren of in ieder geval na plaatsing snel verwijderen. Het bovengenoemde filmpje, bijvoorbeeld, stond een uur eerder op At5.nl en lokte daar vrij hevige reacties uit. Een groot aantal comments werd verwijderd en uiteindelijk sloot men de mogelijkheid tot reageren bij dat artikel (m.i. terecht) zelfs af. Het logo bij een gecensureerde post is een zwart gezichtje met een dicht geritst mondje, wat een komische aanblik opleverde gezien de huidskleur van de jeugdige misdadigers.

~ At5.nl ~

Voor grote sites waarop veel gereageerd wordt is het ongetwijfeld een hele klus om reacties van lezers te censureren. Officiëlere media zoals Volkskrant en Trouw laten commentaren enkel toe na controle, terwijl Geenstijl pas na afloop overtreders bestraft en hun gerommel ‘wegjorist’. Zo ontstond er op de site, bijvoorbeeld, een bijzonder vermakelijk jargon rondom zich misdragende leden van het Noord-Afrikaanse volksdeel hier te lande. Burgemeester Job Cohen trachtte deze ‘Finnen’ jarenlang te paaien met subsidies en dialoog, zodat bij ieder bericht over ‘cultuur-gerelateerde’ mishandelingen en dergelijke wel ergens de opmerking “thee, iemand?” of ‘iesj koeltoer’ te belezen viel. Een door dergelijke overlast geplaagd stadje als Ede staat om die reden inmiddels zo ongeveer bekend als het Helsinki van de Veluwe.

sticker against media manipulation citizens journalism AmsterdamAls lezer kan je webredacties helpen door ze te wijzen op ongepaste comments die wettelijke grenzen overschrijden of een bepaalde fatsoensnorm. Veel sites hebben die mogelijkheid inmiddels versimpeld tot een muisklik, hetgeen webmasters ongetwijfeld veel werk bespaart. Sommige reaguurders worden zelfs in hun geheel geblokkeerd middels een ‘permaban‘, ook al lijken veel sites dat niet te koppelen aan ip-adressen waardoor boosdoeners onder een nieuwe alias terugkeren.

Geenstijl biedt bovendien nog de extra optie om reacties positief of negatief te beoordelen en via Powned mag je zelfs titels boven foto’s verzinnen (‘Top die kop’). Andere sites zijn inmiddels al zover dat ze de best beoordeelde reacties bovenaan plaatsen, terwijl elders alleen al de in commentaren verwerkte links een solide palet aan achtergrondinformatie bij een artikel opleveren. Het is vast vervelend als lezers via een link je site verlaten, maar tegelijkertijd komen ze misschien wel weer terug omdat je als webmaster goede verwijzingen in comments gedoogt. Een site als Nujij.nl bestaat in feite louter uit links en het commentaar erop. Papieren media zullen aan dergelijke complexe interactie nimmer kunnen tippen, lijkt me.

Toen ik opgroeide was het medialandschap erg simpel en overzichtelijk vergeleken met nu. De overgrote meerderheid van de bevolking consumeerde nieuws en meningen die tv-zenders, radio en gedrukte media zoals kranten en tijdschriften uitzonden. Om je opinie daarin te kunnen teruglezen moest je er óf werkzaam zijn, óf – als buitenstaander – door de censuur van de redactie heen proberen te glippen.

Zo plaatste De Volkskrant in 1994 mijn eerste ingezonden brief, een soort beschouwing over de VN in Rwanda en Burundi. De redactie had het verhaal zowel inhoudelijk als taaltechnisch geaccepteerd, waardoor ik me als 19jarige voor het eerst onderdeel voelde van “opiniërend Nederland”, ofwel de sfeer van het ‘secundaire nieuws’.

Misschien wel het bijzonderst is dat sinds internet niet alleen de vrijheid van meningsuiting enorm gegroeid is, maar ook de aantallen mensen die – als redacteur of als lezer – dagelijks betrokken zijn bij het monitoren en beoordelen van opinies. De censuur is daardoor niet alleen erg decentraal is geworden, maar relatief gezien ook zeer democratisch.

DF

* Mijns inziens een vorm van ‘Stockholmsysndroom‘.

Klik hier voor een uitgebreider verhaal in NRC over dit onderwerp en hier voor de mening van Bert Brussen van DeJaap.

Gerelateerd:

Censuur onder Poetin: ‘boeven en dieven

Marmolak: Iraanse censuur geniaal omzeild


Tags:        |      |      |      |      |   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>